มีนาคม 26, 2017, 11:58:10 PM *
ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน
ส่งอีเมล์ยืนยันการใช้งาน?

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น
 
   หน้าแรก   เว็บบอร์ด ดูทีวีธรรมะออนไลน์ ช่วยเหลือ ค้นหา ปฏิทิน เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก  
หน้า: [1]   ลงล่าง
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: ที่สุดแล้วทุกชีวิตต้องอยู่ลำพัง  (อ่าน 6604 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
เด็กหน้าวัด
เด็กใหม่
นักบุญผู้ใจดี
*****

พลังความดี : 696


เพศ: ชาย
กระทู้: 13275
สมาชิก ID: 1


เว็บไซต์
« เมื่อ: สิงหาคม 27, 2010, 11:13:35 AM »

Permalink: ที่สุดแล้วทุกชีวิตต้องอยู่ลำพัง
ที่สุดแล้วทุกชีวิตต้องอยู่ลำพัง


มนุษย์จะทนอยู่กับความโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงาได้มากหรือนานสักแค่ไหนกัน

มนุษย์ทนดื่มกินความฝันและร่องรอยของความทรงจำได้จริงหรือ

ความเจ็บปวดรวดร้าวนั้นทรมานก็จริง

แต่บางคนก็ยอมร่วมหัวจมท้ายและมีความสุขกับมันอย่างยอมจำนน

หรืออย่างรื่นเริงชื่นใจในที่สุด

คนบางคนยอมโดดเดี่ยว หรือเลือกจะอยู่เพียงลำพัง

คนบางคนขลาดกลัวความโดดเดี่ยว และเลือกที่จะไม่อยู่คนเดียว

แต่สุดท้ายก็ต้องอยู่เพียงลำพัง

คนสองคนอยู่ด้วยกัน แต่คนหนึ่งคนใด ก็ยังโดดเดี่ยวอยู่ดี

คนบางคนดื่มกินความโดดเดี่ยวจนสาสม สาแก่ใจ และชาชิน.........

บ่อยครั้งที่ความโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงา

แปลงร่างพรางพร่า เป็นหยาดย้ำตาหยดร้อน

ตอนที่ความเคว้งคว้างมันลุกคืบกระทืบเต้นอยู่กลางใจ

แล้วพากันบดเนื้อชีวิตจนหมองไหม้แหลกยับไปกับตา

โมงยามที่คอยเฆี่ยนตี และตักเตือน....ชีวิตนี้สั้นนัก! เพียงชั่วกระพริบลมหายใจ

และใบไม้ปลิดขั้ว..... เราก็จะไม่ได้เห็นหน้ากันอีก...ไม่ได้พบกันอีก....กับใครบางคน

เราเฝ้าถามตัวเองในมุมความปวดร้าวอยู่เสมอว่า......

เราจากกันชั่วชีวิตแล้วจริงๆ หรือนี่...เราไม่ได้พบกันอีกแล้วชั่วชีวิตใช่ไหม

มันเป็นความรู้สึกที่ปวดร้าวเกินทน

ถ้าต้องอยู่ไป...อย่างโดดเดี่ยวตลอดชีวิต...กับชีวิตที่ไม่มีวันจะมีใครได้เลย

เราจะทุกข์ทรมานไปไม่รู้สิ้นสุด หรือเราจะยอมรับและมีความสุขกับมัน

เราจะจำนนเอาอย่างหน้า....หรือจำยอมเอาอย่างหลัง

บางคนเลือกที่จะมีใคร และให้ใครบางคนเดินเข้ามาในชีวิต

ทดแทนและชดเชย ต่อเติมและตักตวง ความรัก

หรือที่สุดแล้วอาจแค่ความใคร่ เพื่อแลกเอากับอะไรที่คิดว่าใช่

กราดเกี้ยวกับอารมณ์ปรารถนาที่ไม่รู้อดรู้อิ่ม

ฉกฉวยความเป็นคนและอิสระภาพของเขาไปวันแล้ววันเล่า

และหลอกตัวเองว่านั้น และ มัน คือ “ความรัก”

ท้ายที่สุดแล้วเปลี่ยวเหงาและว่างเปล่าสิ้นดี

เมื่อโมงยามแห่งความอดทนของใครคนหนึ่งคนใดสิ้นสุดลง

และโมงยามแห่งการจากพรากเริ่มออกเดินทาง

ผ่านคน ผ่านใคร่ ผ่านใคร ผ่านครั้ง....กี่ร้อย กี่หน กี่คน กี่ครั้ง

ที่สุดแล้ว....ทุกชีวิตล้วนต้องอยู่เพียงลำพัง





ขอบคุณบทความจาก ทำดีดอทเน็ต




บันทึกการเข้า
หน้า: [1]   ขึ้นบน
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  


บทความและไฟล์ภาพ ในเว็บไซต์แห่งนี้อาจนำมาจากเว็บไซต์อื่นๆ ที่ทีมงานคิดว่ามีประโชยน์ต่อผู้อ่าน โดยให้ผู้อ่านเกิดควมบันเทิง และให้ความรู้ โดยที่เราจะให้เครดิตทุกครั้งที่นำมา หากไฟล์ภาพหรือบทความใด ที่เจ้าของลิขสิทธิ์ไม่ต้องการให้นำมาแสดง โปรดแจ้งมาที่ tumcomputer@hotmail.com ทางทีมงานจะได้นำบทความนั้นออกทันที ขอบคุณครับ


เว็บนี้จัดทำโดย นายสุรัตน์ ศรลัมภ์ และครอบครัว อุทิศบุญให้เจ้ากรรมนายเวร และผู้มีพระคุณ

| HTML Hit Counters
Powered by SMF 1.1.17 | Simple Machines|Copyright © 20010 BY : thammaonline.com
บทความธรรมะรวมเรื่องกฏแห่งกรรมสมาธิ วิปัสนากรรมฐานพลังจิตกระดานถาม-ตอบ Sitemap

Google มาเยี่ยมเว็บเมื่อ กุมภาพันธ์ 22, 2017, 10:28:20 PM